Gisteren kwam ons dorp samen om een bijzonder natuurfenomeen te beleven: een bijna volledige zonsverduistering.
Voor mij ging het daarbij niet alleen om wat er boven ons gebeurde. Als fotograaf werd ik vooral geboeid door de mensen die samenkwamen om het moment te beleven: het wachten, het kijken en de gedeelde verwondering. Even keek iedereen in dezelfde richting.
Wat me die dag vooral bijbleef, was niet alleen de zonsverduistering, maar wat er rondom gebeurde. Mensen kwamen naar buiten, buren raakten aan de praat en overal werd dezelfde verwondering gedeeld. Ik was mijn eclipsbrilletje vergeten en kreeg er spontaan eentje te leen van iemand uit het dorp. Zo’n klein gebaar zegt soms genoeg.
En dan was er het licht.
Langzaam veranderde het vertrouwde namiddaglicht. Het werd zachter en vreemder, schaduwen verloren hun scherpte en kleuren leken even niet meer helemaal dezelfde. Het landschap dat ik zo goed kende, zag er plots anders uit.
Misschien is dat wat ik uiteindelijk het mooiste vond aan die dag: niet alleen kijken naar iets uitzonderlijks aan de hemel, maar samen stilstaan bij hoe de wereld rondom ons even veranderde.
